70!

Weer een magische grens geslecht, 70! Ik geloof het zelf nog niet en het voelt helemaal niet zo. Het begon al vorige zondag met een enorme verrassing. We waren op de koffie bij mijn schoonouders en rond vier uur begon er wat te dagen toen we met de auto op pad gingen. Onderweg kreeg ik een felicitatiekaart en ‘spuugzakje’ We waren namelijk op weg waren naar Vliegveld Midden-Zeeland voor een rondvlucht boven Zeeland met een Cessna 182 PH-HLF. Een geweldige beleving om op deze manier over je eigen woonplaats te vliegen en je huis eens te zien van bovenaf. Verder vlogen we over Neeltje Jans, Serooskerke, de kust van Walcheren, Vlissingen met de HZ en Middelburg. Kiekjes genomen? Tuurlijk!

De verjaardag-dag zelf was het heel druk met kaarten, telefoontjes, appjes en andere sociale media. Da’s tegenwoordig modern!  Ik werd ’s morgens opnieuw verrast door mijn schoonouders en mijn lief met een aubade, binnen dat wel, en een overdadig ontbijt. De dag kon al niet meer stuk en het was daarbij schitterend nazomerweer met dik 23 graden. ’s Avonds samen lekker uit eten geweest. Genieten op alle fronten!

De finale van deze verjaardagsweek was een heus huisfeestje op de zaterdag. Uiteraard werden er pogingen gedaan om rekening te houden met de nog geldende coronaregels. Eerlijk gezegd is dat toch moeilijker met een grote groep en allemaal bekenden. De een doet het met een elleboog of een ‘boks’, de ander omhelst gewoon! De zon scheen, er was weinig wind en het was ongeveer 23 graden waardoor we gelukkig de gehele dag buiten konden zitten. De kans op een eventuele Covid-besmetting werd daardoor flink kleiner en hoefden we geen QR-codes te checken, ook niet als iemand naar het toilet ging of even binnenwipte voor een drankje. In de loop van de middag werd ik toegezongen. Door het gehele gezelschap met tekst op de muziek van Guus Meeuwis; Proosten, geschreven door onze vriendin Marloes. Super! Tijd voor het avondbuffet. Dat was lekker en iedereen leek tevreden.

In de afgelopen jaren heb ik een boekje geschreven over mijn eerste 70 jaren als Cees. Bij leven schrijven over je leven. Vreemd? Ooit las ik ergens: “Schrijven over je leven is plezierig. Het werkt stressverlagend, geeft inzicht en bevordert je gezondheid”. Ik heb geen last van stress. Ik vind schrijven gewoon leuk om te doen. Daarnaast leek het me een aardig idee om mijn familie, vrienden en kennissen dit boekje te geven. Ik hoop dat men dit een mooi aandenken vindt aan dit moment in mijn leven.

Maak er weer een mooie week van!

Feestje

Marloes, onze lieve vriendin, werd gisteren 40 jaar jong en haar Jort was ook jarig. Tijd voor een dubbelfeestje. Het was lang geleden dat we in zo’n groot gezelschap samen kwamen. Het voelde voorzichtig ouderwets en je vergeet heel snel dat corona onder ons kan zijn. Gelukkig was het feestje buiten en dat scheelt een jas, want anderhalve meter is gewoon geen optie. Ik had in ieder geval mijn bezemsteel niet bij me. Vooraf nog wel even een zelftest gedaan en die was gelukkig negatief. Onderweg naar de jarigen langs de Ballonnenkoning gereden om ons geldcadeau passend te laten ‘inpakken’. Het werd een grote ballon met daarin kleine gekleurde ballonnetjes met het getal 40 erop. Bij binnenkomst op het feest doe je het nog met een ellebooggroet en ‘hallo allemaal, gefeliciteerd’, maar in de loop van de avond vervagen de regels. Bij het vertrek werd er zelfs voorzichtig geknuffeld. Dat vond ik wel weer heel fijn hoor! Het feest werd muzikaal opgeluisterd door Albert. Vooraf was ons gevraagd om een song te kiezen voor Marloes uit zijn repertoire. We mochten zelf het nummer aankondigen en toelichten waarom juist dit nummer was gekozen. In mijn geval waren de eerste keuzes, Here Comes The Sun van de Beatles en Zoutelande van Bløf, al vergeven. Nu werd het I Won’t Let You Down van Ph.D., onder het motto je kunt altijd op ons rekenen. Een fantastisch nummer dat ik vaak heb gedraaid als dj bij een lokale omroep. Deze song is uitgebracht in 1981 en dat is het geboortejaar van Marloes. Beiden zijn nu veertig! Albert bracht het nummer met zijn versterkte gitaar heel aanvaardbaar, maar het origineel is toch echt mooier en krachtiger. Luister maar eens op YouTube naar Ph.D. De naam van de band is ontleend aan de initialen van de leden Phillips, Hymas en Diamond. De band viel al snel uit elkaar ook omdat zanger Jim Diamond hepatitis bleek te hebben. In 1984 was hij weer genezen en ging solo verder wat o.a. de hit I Should Have Know Better opleverde. Jim Diamond geboren in mijn geboortejaar en -maand, september 1951, overleed in oktober 2015, 64 jaar oud of liever jong. Dit was ons 1e feestje dit jaar. Op naar mijn eigen feestje volgende maand, op naar de zeventig! Maak er weer een mooie week van!  

ABBA of de BEATLES

Over drie weken gaat het los in Ahoy, het Eurovisiesongfestival 2021, eigenlijk versie 2020. Jeangu Macrooy brengt voor Nederland het nummer Birth of A New Age. De meningen over dat nummer zijn flink verdeeld, maar je weet het niet. We zullen ook nooit weten of zijn vorige nummer, Grow, van editie 2020 het beter zou hebben gedaan. We gaan het zien in de finale op 20 mei. Het is alweer 45 jaar geleden, Jeangu (1993) was nog lang niet geboren, toen ABBA met Waterloo op 6 april van dat jaar in Brighton het songfestival won. Italië eindigde toen op de tweede plek en Nederland werd derde met Mouth & MacNeal. Zij zongen ‘Ik Zie een Ster’, maar dan in het Engels (I See a Star). Een jaar later won Nederland in Zweden met Ding-a-Dong van Teach In. In 1974 ben ik fan geworden van ABBA en dat ben ik nog steeds, alhoewel ze al sinds 1982 uit elkaar zijn en niet meer optreden. De A’s (Agnetha en Anni-Frid) hebben nog wel goede soloalbums uitgebracht. De B’s (Björn en Benny) storten zich op het schrijven van nummers en schreven musicals, waaronder Chess in 1984 en Mamma Mia (1999). De musical was en is nog steeds een groot succes en in 2008 volgde een film met Meryl Streep en Pierce Brosnan in de hoofdrollen. Zo leeft ABBA voort en zijn de nummers nog dagelijks op de radio te horen. Mijn favoriete nummer is ‘When All Is Said and Done’. Dit nummer komt niet voor in de musical maar is wel toegevoegd aan de film. Dit was de hoofdsingle in Noord-Amerika van ABBA’s laatste studioalbum The Visitors. In mijn favoriete top 70 staat dit nummer op de tweede plaats, want ondanks dat ik een groot ABBA-fan ben, net als presentator Kees Tol, blijft het nummer ‘We Can Work It Out’ van The Beatles mijn favoriete nummer aller tijden. Tip! Komende week (vanaf 30 april om 20.30 uur op NPO1) start Kees Tol een documentaire serie Take A Chance On Me om in Zweden, samen met Nick & Simon, de magie van ABBA te achterhalen. Ik ga kijken!

Een nieuwe verslaving!

Ja, ik kijk af en toe naar Tijd voor Max, lees soms PlusMagazine en had kort een abonnement op Maarten!. “Dat is allemaal voer voor oudjes en de oude manier van nieuws vergaren”, hoor ik je zeggen. Maar, heb jij er wel eens aandachtig naar dit programma of andere informatie programma’s gekeken of een van de genoemde bladen gelezen. Advies: “kijk eens een uitzending terug op uitzending gemist of koop in de kiosk een van die bladen en geef dan je mening. Houd je van goede achtergrondinformatie dan adviseer ik een abonnement op de Correspondent. Sinds 3 jaar online en word je elke dag wakker met een aantal interessante achtergrondartikelen met actuele onderwerpen, zoals: “Hoe raak ik minder verslaafd aan mijn smartphone?” Het is m.i. wel een (nieuwe) vorm van verslaving of is het een nieuwe manier van leven? In de trein, op de fiets, in de auto of op andere plekken waar het ongepast is of niet mag, turen mensen continue op hun mobiele telefoon i.p.v. de krant te lezen. Dat laatste kon ook wel irritant zijn met al de opgeslagen kranten in de trein!
Hoe zit het overigens met jouw privacy, want je hebt wel iets te verbergen volgens Maurits Martijn en Dimitri Tokmetzis. Een gewaarschuwd it- en social-media-gebruiker telt voor twee. Als (voormalig) docent aan de hogeschool, zag ik het dagelijks gebeuren in de colleges. Een overmatig smartphone gebruik. Het is dodelijk voor de studie en lijdt regelmatig tot ondermatig presteren en vervolgens afhaken. Jammer, want het is vaak niet nodig. Het kan nog erger! Ik heb een collega die een student in de klas zag met zijn mobiel aan het oor en vroeg “Wat doe je?”, waarop de student als repliek gaf: “Meneer ff wachten , ik zit te bellen”. Wegwezen zou ik zeggen.
Ik ben, als bijna pensionado, opgegroeid met automatisering, de 1e pc, internet zien ontstaan en het gebruiken (MSN), de mobiele telefoon en social media belangrijk zien worden. Makkelijk en nuttig allemaal. Zeker, maar ik kan me er soms best aan ergeren, ook aan mij eigen verslaving in deze.

Cees van Diest

Proefcolumn geschreven voor Hard//hoofd (oktober 2016)

(c) 2016 – wascow.nl | door Cees van Diest

Moedertje lief

Deze zomervakantie verliep wel eventjes anders dan gepland. De Olympische Spelen waren net een paar dagen aan de gang in Rio. De resultaten in de eerste dagen,  wat de Nederlandse favorieten betrof,  vielen erg tegen. De eerste gouden plak was al wel behaald door Anna van der Breggen (hulde!) bij het wielrennen op de weg, alhoewel ik die liever om de nek van Annemiek van Vleuten had zien hangen die in de laatste kilometers een geheide gouden plak misliep door een enorme smak te maken en niet verder kon.  Als je op vakantie bent in het buitenland ben je, in mijn geval, toch minder mee bezig  met de OS en heb je meer aandacht voor de schoonheden van het land waar je dan bent, lekker eten en de andere geneugten van het leven. We waren 11 dagen (van de 24) onderweg toen de telefoon ging; mijn jongste broer. Ik was net begonnen aan een wandeling bovenop de berg in Mayrhofen. Ik kreeg de vraag terug te keren naar Nederland omdat moederlief ons nog wilde zien voordat ze ging sterven. Ik wist wel dat het wat slechter ging, want enige dagen daarvoor kregen we al de melding dat ze moest worden geopereerd. Een dag later bleek dat dit niet meer mogelijk was en ze zou gaan sterven. Wat een contrast!  Alles snel in de koffer, uitchecken  en op weg naar huis, waar we bijna 12 uur later ook arriveerden. De volgende morgen een eerste bezoek aan ma en er zouden er nog velen volgen. Dagelijks naar het ziekenhuis en later naar haar appartement in het verzorgingshuis. Ongeveer gelijk met wat onze oorspronkelijke terugreisdatum zou zijn is moeders overleden. 14 dagen een andere vakantie, afscheid nemen van je moeder, een appartement leegmaken en dan weer over naar de orde van de dag. Bizar, eigenlijk! Moeders ziekte en doodgaan heeft er wel voor gezorgd dat we tijdens het verzorgen en waken meer hebben gezien van de Olympische Spelen dan ons eigenlijk lief was.  Topsport en doodgaan stonden even dicht bij elkaar! Moedertje lief heeft een mooi en lang leven gehad en is 94,5 geworden! Rust zacht