Anderhalve meter

Ik heb de bezemsteel weer opgeborgen. Niet meer nodig, maar voor hoelang? Vanaf gisteren mochten we de anderhalve meter maatregel loslaten. Wat mij bezighoudt is of deze maatregel heeft geholpen. Uit onderzoek is gebleken dat elke meter afstand die je verder van iemand neemt de kans op besmetting doet verkleinen. Lijkt me niet alleen handig voor corona! Ook voor de komende verwachte griepgolf blijft afstand houden verstandig. Eveneens is het verstandig afstand te houden van hen die niet gevaccineerd zijn, want die steken vele malen vaker anderen aan dan volledig gevaccineerden. Maar hoe weet je of iemand wel of niet is gevaccineerd. Even de QR-code vragen? 

En hoe zit dat in het buitenland? Nou in Amerika houden ze twee meter afstand, zo ook in diverse Europese landen, bijvoorbeeld Zweden. De WHO adviseerde één meter afstand en dat doen ze bijvoorbeeld in Oostenrijk. In Nederland ging het RIVM en de regering er tussenin zitten, terwijl het OMT destijds twee meter adviseerde. Net als in andere Europese landen is in Nederland de afstandsmaatregel nu losgelaten. Het is een belangrijke stap terug naar het normaal. Het echte normaal wordt m.i. pas bereikt als de vaccinatiegraad naar 95% gaat, nu zitten we op 82 % van de volwassenen. Er zijn nog heel wat prikjes nodig om onbezorgd te kunnen doorleven. Er moeten nog zo’n kleine 1,8 miljoen medeburgers worden overgehaald alsnog naar de GGD te gaan.

Gelukkig zijn we wel grotendeels bevrijd van de drie zoenen bij felicitaties, condoleances. De boks of de elleboogbegroeting is wel heel kil, maar gelukkig hebben nog de hug ofwel de omhelzing. Die bevalt mij prima en het mag weer.    

Maak er weer een mooie week van!

70!

Weer een magische grens geslecht, 70! Ik geloof het zelf nog niet en het voelt helemaal niet zo. Het begon al vorige zondag met een enorme verrassing. We waren op de koffie bij mijn schoonouders en rond vier uur begon er wat te dagen toen we met de auto op pad gingen. Onderweg kreeg ik een felicitatiekaart en ‘spuugzakje’ We waren namelijk op weg waren naar Vliegveld Midden-Zeeland voor een rondvlucht boven Zeeland met een Cessna 182 PH-HLF. Een geweldige beleving om op deze manier over je eigen woonplaats te vliegen en je huis eens te zien van bovenaf. Verder vlogen we over Neeltje Jans, Serooskerke, de kust van Walcheren, Vlissingen met de HZ en Middelburg. Kiekjes genomen? Tuurlijk!

De verjaardag-dag zelf was het heel druk met kaarten, telefoontjes, appjes en andere sociale media. Da’s tegenwoordig modern!  Ik werd ’s morgens opnieuw verrast door mijn schoonouders en mijn lief met een aubade, binnen dat wel, en een overdadig ontbijt. De dag kon al niet meer stuk en het was daarbij schitterend nazomerweer met dik 23 graden. ’s Avonds samen lekker uit eten geweest. Genieten op alle fronten!

De finale van deze verjaardagsweek was een heus huisfeestje op de zaterdag. Uiteraard werden er pogingen gedaan om rekening te houden met de nog geldende coronaregels. Eerlijk gezegd is dat toch moeilijker met een grote groep en allemaal bekenden. De een doet het met een elleboog of een ‘boks’, de ander omhelst gewoon! De zon scheen, er was weinig wind en het was ongeveer 23 graden waardoor we gelukkig de gehele dag buiten konden zitten. De kans op een eventuele Covid-besmetting werd daardoor flink kleiner en hoefden we geen QR-codes te checken, ook niet als iemand naar het toilet ging of even binnenwipte voor een drankje. In de loop van de middag werd ik toegezongen. Door het gehele gezelschap met tekst op de muziek van Guus Meeuwis; Proosten, geschreven door onze vriendin Marloes. Super! Tijd voor het avondbuffet. Dat was lekker en iedereen leek tevreden.

In de afgelopen jaren heb ik een boekje geschreven over mijn eerste 70 jaren als Cees. Bij leven schrijven over je leven. Vreemd? Ooit las ik ergens: “Schrijven over je leven is plezierig. Het werkt stressverlagend, geeft inzicht en bevordert je gezondheid”. Ik heb geen last van stress. Ik vind schrijven gewoon leuk om te doen. Daarnaast leek het me een aardig idee om mijn familie, vrienden en kennissen dit boekje te geven. Ik hoop dat men dit een mooi aandenken vindt aan dit moment in mijn leven.

Maak er weer een mooie week van!

Nieuw optrekje, nou ja nieuw!

Heb je het al gemerkt? Ze zijn ruim twee maanden op reces geweest en ondertussen zijn hun werkplekken verhuisd van het Binnenhof naar de Prinses Irenestraat. Daar is het voormalige gebouw van het ministerie van Buitenlandse Zaken in de afgelopen jaren verbouwd ten behoeve van tijdelijke huisvesting van de Tweede Kamer. De Eerste Kamer is ondertussen ook verhuisd en de komende vijfenhalf jaar gehuisvest in het voormalige Huis Huguetan aan het Lange Voorhout en een aangrenzende locatie in de Kazernestraat. Het Binnenhof is nu leeg, althans politiek gezien. Zaterdag 11 september was de Open Monumentendag en stonden bezoekers in de rij om de Eerste Kamer op het Binnenhof, voorlopig voor het laatst, te bezoeken. Als je naar de livestream of foto’s van de Tweede Kamer kijkt waan je je weer aan het Binnenhof. De plenaire zaal is exact nagebouwd. Zoek de verschillen zou ik zeggen. Twee geef ik er weg. De vloerbedekking is lichter en de wand achter de spreekgestoelten zit vol met kluiten aarde, i.p.v. de felgekleurde wandkleden van de inmiddels overleden kunstenaar Rudi van de Wint. Kunst of toch een klimwand? De muur met kluiten aarde, heeft veel lof, maar ook veel kritiek opgeleverd. De wand is gemaakt door de Zeeuwse kunstenaar Jos de Putter. Jos de Putter(1959), bekend als documentairemaker (o.a. Solo, the Law of the Favela), werd geselecteerd door de kunstcommissie van de Tweede Kamer, voorgezeten door Kamerlid Salima Belhaj (D66). Het kunstwerk kwam tot stand binnen de percentageregeling, waarbij de Rijksoverheid bij bouwprojecten een percentage uitgeeft aan kunst. De verbouwkosten van deze tijdelijke locatie bedragen 161 miljoen euro. Het bedrag van 200 duizend euro dat in verschillende publicaties wordt genoemd als honorarium voor het kunstwerk klopt niet, zegt De Putter. “Het is iets minder. Ik mag niet zeggen hoeveel het wel is. Bovendien is het geld voor het hele kunstwerk, inclusief materiaal en onderzoek. Mijn eigen beloning is daar weer een kleiner onderdeel van.” Politiek Den Haag is dus terug van vakantie. Parlementariërs gaan bekant nog meer op reces dan het onderwijs. Veertien tegenover tien weken per jaar. Kamerleden gaan in de recesperiodes wel op werkbezoeken en lezen stukken. Sommige Kamerleden gaan op (informeel) bezoek bij ‘vrienden’ zoals Liane den Haan bij de minister van toerisme van Noord-Cyprus. Een rel was ontstaan, maar ze was vaker middelpunt van controverse. Docenten hebben maar tien weken, maar bereiden daarin wel hun lessen en tentamens voor. Tweeënveertig weken onderwijs is ruim voldoende, want ook de studenten moeten zich kunnen opladen. Maar politiek, regeren en controleren, gaat altijd door zou je zeggen. Regeren moet m.i. eenenvijftig weken per jaar duren, zeker nu we de ene na de andere crisis moeten door zien te komen en daarbij nog steeds een demissionair kabinet hebben.    

De week van de comebacks

Onthoud deze datum: 2 september 2021. I still have faith in you en Don’ t shut me down. Deze titels zeggen op zich natuurlijk (nog) niets, maar dit zijn twee nieuwe songs van mijn favoriete band, ABBA. Yes, ze zijn back en hoe! Geweldige nummers, alsof ze nooit zijn weggeweest. Nog niet gehoord, je vindt ze op Youtube. Na 40 jaar nieuwe muziek. In 1982 gingen ze uiteen. Een comeback van Agnetha Fältskog (71), Björn Ulvaes (76), Benny Andersson (74) en Anni-Frid ‘Frida’ Lyngstad (75). Deze comeback was in 2018 al aangekondigd, want toen werd bekend dat ABBA twee nieuwe nummers had opgenomen die ze begin 2019 zouden releasen, maar dat werd dus september 2021. Overigens waren de dames niet bij de live-presentatie in Londen en zij zullen waarschijnlijk ook nooit meer life optreden. De 70’ers, ik join ze binnenkort, werken nu verder aan een nieuw album, waarop ook een nieuw kerstliedje komt: Little things. Spectaculair wordt de nieuwe concertreeks, de Voyage, vanaf 27 mei 2022. Er wordt al gebouwd aan een speciale concerthal, de ABBA-arena, in het oosten van Londen. ABBA gaat daar optreden en 22 liedjes ten gehore brengen, 20 oude songs en de twee nieuwe. Ze zijn er zelf niet life bij, alhoewel misschien als publiek. De ABBA-leden zijn wekenlang in een studio geweest waar niet alleen de songs werden opgenomen, maar ook alle bewegingen e.d. werden vastgelegd. Ze hadden daarvoor speciale pakken met sensoren aan. Tijdens de shows, met life-band, verschijnen ze als hologrammen, bijna levensecht, zoals ze er veertig jaar terug uitzagen. De techniek staat voor niets! Dat wordt smullen voor de vele ABBA-fans. Het zou me niet verbazen als de jonge generatie, die ABBA nooit heeft meegemaakt, gaat vallen voor deze geweldige band. Het wereldsucces begon op 6 april 1974 in Brighton toen ABBA met Waterloo het Eurovisiesongfestival won. Dat jaar overigens werden Mouth & MacNeal met I see a star namens Nederland derde en een jaar later won Teach-In met Ding-a-Dong. Ze wonnen met 14 punten voorsprong op de The Shadows met Let me be the one!

Jongens wat een nostalgie. ABBA terug, de formule 1 in Zandvoort is na 36 jaar terug (Max heeft ‘m gewonnen, jawel!) en Louis van Gaal is terug bij het Nederlands elftal.

Maak er weer een mooie week van!