Moedertje lief

Deze zomervakantie verliep wel eventjes anders dan gepland. De Olympische Spelen waren net een paar dagen aan de gang in Rio. De resultaten in de eerste dagen,  wat de Nederlandse favorieten betrof,  vielen erg tegen. De eerste gouden plak was al wel behaald door Anna van der Breggen (hulde!) bij het wielrennen op de weg, alhoewel ik die liever om de nek van Annemiek van Vleuten had zien hangen die in de laatste kilometers een geheide gouden plak misliep door een enorme smak te maken en niet verder kon.  Als je op vakantie bent in het buitenland ben je, in mijn geval, toch minder mee bezig  met de OS en heb je meer aandacht voor de schoonheden van het land waar je dan bent, lekker eten en de andere geneugten van het leven. We waren 11 dagen (van de 24) onderweg toen de telefoon ging; mijn jongste broer. Ik was net begonnen aan een wandeling bovenop de berg in Mayrhofen. Ik kreeg de vraag terug te keren naar Nederland omdat moederlief ons nog wilde zien voordat ze ging sterven. Ik wist wel dat het wat slechter ging, want enige dagen daarvoor kregen we al de melding dat ze moest worden geopereerd. Een dag later bleek dat dit niet meer mogelijk was en ze zou gaan sterven. Wat een contrast!  Alles snel in de koffer, uitchecken  en op weg naar huis, waar we bijna 12 uur later ook arriveerden. De volgende morgen een eerste bezoek aan ma en er zouden er nog velen volgen. Dagelijks naar het ziekenhuis en later naar haar appartement in het verzorgingshuis. Ongeveer gelijk met wat onze oorspronkelijke terugreisdatum zou zijn is moeders overleden. 14 dagen een andere vakantie, afscheid nemen van je moeder, een appartement leegmaken en dan weer over naar de orde van de dag. Bizar, eigenlijk! Moeders ziekte en doodgaan heeft er wel voor gezorgd dat we tijdens het verzorgen en waken meer hebben gezien van de Olympische Spelen dan ons eigenlijk lief was.  Topsport en doodgaan stonden even dicht bij elkaar! Moedertje lief heeft een mooi en lang leven gehad en is 94,5 geworden! Rust zacht